مدرنیست‌های کمونیست

اگر چه گروپیوس و میس وندررو بعدها به آمریکا مهاجرت نمودند و در مقیاس جهانی بدل به معماران مورد احترام و پرآوازه شدند، امّا ... همگی آنها به نوعی با جنبش سوسیالیست آلمان در ارتباط بودند. در سال 1921 گروپیوس یک بنای یادبود را برای قهرمانان ماه مارس که انقلاب سال 1848 را آغاز نموده بودند، طرّاحی نمود. میس ون دررو نیز در سال 1926 بنای یادبودی را برای دو تن از سیاست‌مداران کمونیست به نامهای روزا لوکزامبورگ و کارل لایب‌کنخت طرّاحی نمود که هر دوی ایشان بدست یکی از گروه‌های اوّلیّۀ نازی یعنی فرای کورپس به قتل رسیده بودند. هانس مایر ... درسهای اجباری‌ای را در خصوص مارکس و لنین وارد نطام آموزشی [باهاوس] نمود ... [به این ترتیب] اگرچه نازی‌ها نیز ارمان‌های مشابهی را دنبال می‌کردند، از نظر سیاسی مدرّسین باهاوس را قبول نداشتند [و به همین دلیل] آنان نمی‌توانستند حق دلّالی و کمیسیون‌‌های عمده‌ای [در المان نازی] دریافت کنند.

در عوض [این مسائل] به ما گفته شده است که آنان معماران خوبی بودند چون از هیتلر گریختند. [این ادّعای خوب بودن، در حالی است که به عنوان نمونه] میس ون دررو با افتخار اعلام داشته است: اهمّیّت فرد در حال از بین رفتن است؛ آنچه که برای ما از این پس مهم است، سرنوشت وی نیست."

یک نظریّۀ معماری

فصل نهم: بنیادگرایی هندسی

 

بنابراین به نظر می‌رسد آرمان‌های مدرنیسم، در واقع همان آرمان‌های کمونیسم است و معماران جامعۀ دموکراتیک(!) آمریکا، کمونیست بوده‌اند و از همین رو است که معماری آنها به همان اندازه‌ای بوی مرگ می‌دهد که حامیان آمریکایی‌شان در تبلیفات خود، جوامع کمونیستی را سرد و مرده نمایش می‌دهند. این روند بعدها با پوست‌اندازی خلاقانه‌ای در قالب اسامی جدیدی چون دیکانستراکشن و فولدینگ ادامه یافته است.

/ 0 نظر / 149 بازدید