تأکید من بر منطق ­گرایی به معنی این است که در جایی که منطق سخنی برای گفتن دارد نباید آن را در پای تعلّق خاطر، ذبح نمود. شاعرانگی و منطق باید جایگاه مناسب خود را در ذهن یک معمار پیدا کنند و من گمان می­کنم که پرورش ریاضی، این موهبت را به ارمغان خواهد آورد. دلیل این سخن آنکه تمام انقلاب­ های ریاضی و دگرگونی پارادایم ­های ریاضی، حاصل نوعی اندیشۀ شاعرانه در ذهن ریاضیدان بوده ­اند امّا به نتایج موهوم نینجامیده، بلکه با رعایت اسلوب استوار تفکّر، نتایجی واقعی و پربار در پی داشته، باعث تداوم حیات ریاضیّات شده ­اند.