از خود بپرسید، آیا می‌توان کارهای برترین تئوریسین معماری پیتر آیزنمن را که معتقد است:« معماری همواره یک عمل سیاسی است، همانطور که برای نازی‌ها، موسولینی و استالین بوده است، همواره کاری سیاسی باقی می‌ماند.» فقط در حد فرم‌پردازی‌های او بررسی کرد و ساده‌انگارانه از خطوط نیرو و جدول‌های مجازی که با سفسطه به بستر طرح ربط داده می‌شوند الهام گرفت؟

ادامه مطلب از ساناز افتخارزاده