معماری محیطی یا معماری همساز با اقلیم بیشترین شباهت را به معماری بومی هر منطقه دارد. این معماری با احترام کامل به بستر خود شکل می گیرد و بیشترین هماهنگی و همسازی را با شرایط محیطی و اقلیمی دارد. به عبارت دیگر در طول عمر مفید خود نه از محیط آسیبی به آن وارد می شود و نه به محیط زندگی خود آسیبی وارد می کند.

کشور باستانی ایران به دلیل داشتن سابقه طولانی تمدن چندین هزار ساله از یک طرف و دارا بودن محیطی با توپوگرافی بسیار متنوع از طرف دیگر، یکی از بزرگترین میراث داران معماری بومی در دنیاست. استقرار ایران در مجاورت دو دریا در شمال و جنوب (دریای خزر در شمال و خلیج فارس و دریای عمان در جنوب)، دو کویر بزرگ در مرکز (کویر لوت و دشت کویر) و دو رشته کوه طولانی و بلند (سلسله جبال البرز در شمال و سلسه جبال زاگرس در غرب) شرایط محیطی بسیار متنوعی را در آن ایجاد کرده است که به یمن وجود بیش از شش هزار سال سابقه شهرنشینی و تمدن، آن را به مهد معماری بومی جهان تبدیل کرده است.

وجود هشت پهنه اقلیمی مختلف و پنج پهنه معماری بومی، ایران را به یکی از غنی ترین کشورهای دنیا از نظر شگردهای مختلف معماری همساز با محیط تبدیل کرده است. مطالعه این معماری درس های ارزنده ای را برای کلیه معماران علاقمند به مباحث محیطی که خود را در قبال طرح خود و بستر زیست آن مسئول می دانند، در بر دارد.

این وبلاگ به منظور ایجاد محیطی دوستانه برای ارائه اطلاعات مفید و تبادل نظر علاقمند در این زمینه ایجاد شده است.