در سالهای پیش از پیدایش رایانه، یکی از منبع درآمد دانشجویان معماری، راندو، ترسیم پرسپکتیو، آبرنگ، ایربراش و... بود. پس از ظهور رایانه، کار جدیدی به نام 3D پیدا شد. سه بعدی های اولیه، هم فاقد کیفیت های هنری بودند و هم از نظر فنی بسیار ضعیف بودند، به تدریج سر و کله موتورهای رندرسازی مانند v-ray پیدا شد که معماران (!) را قادر کرد که بدون ارتقاء دانش خود در مورد تکنولوژی سه بعدی، کیفیت تصاویر خروجی خود را بالا ببرند، آن هم در ازاء اتلاف وقت فراوان. امّا هنوز جای یک چیز خالی است: کیفیت هنری.

چرا؟


به نظر می رسد که  رایگان بودن نرم افزار در این سرزمین، به نابودی استعداد جوان های ایرانی منجر شده. از یک سو مهندس نرم افزار ما انگیزه ای برای تولید نرم افزار سه بعدی ندارد (خود من یک سال پیش این کار را شروع کردم ولی هنوز در همان مرحله نطفگی باقی مانده است)، از سوی دیگر، خر کسی که فقط 2500 تومان پول در جیب داشته با و بجای پیراشکی، با پول خود 3dsmax بخرد، می شود سه بعدی کار و به راحتی در یک شرکت معماری استخدام شده، وضع سه بعدی سازی معماری مملکت را از آنچه بوده بدتر می کند.

راه حل

منطقی است که یک شرکت معماری، نیروهایی داشته باشد که تا حدی به کار سه بعدی اشنا باشند و بتواند با کمک آنها، اتودهای اولیه خود را انجام دهد (هر چند بهتر است برای این کار از یک نرم افزار BIM مانند AutoCAD Architecture یا  Revit استفاده شود) امّا وقتی کار به ارائه نهایی میرسد، دیگر استفاده از نیروهای داخلی شرکت، معنایی جز افت کیفیت نحواهد داشت. در این مرحله بهتر است که کار، به یک شرکت حرفه ای، سپرده شود که در زمینه سه بعدی سازی تخصص داشته باشد.

شغل فراموش شده

با این توضیحات، معتقدم که سه بعدی سازی معماری که باید به عنوان یک شغل تخصصی مستقل دیده شود، زیر دست و پا افتاده و تا نرم افزار قیمت پیدا نکند و چیزی به اسم اخلاق حرفه ای (درست بر ضد جریان برگه فروشی) در میان معماران پدید نیاید، این حرفه هم جان نمی گیرد و نمی تواند وظیفه کامل خود را به انجام برساند.