سر چهار راه پارک وی سوار اتوبوس می شوم. از مسیر ویژه اتوبوس ها که میراث سر سبز دوران قدیم است و از اداور مختلف شهرداری هم جان سالم به در برده, عبور میکنم و خدا را شکر میکنم برای وجود چنین جایی در شهر تهران.

اتوبوس به میدان ونک میرسد، درختان کم می شوند و آفتاب، زیاد و من با تحمل چیزی شبیه فشار قبر از اتوبوس پیاده می شوم.

چند قدم به سمت جنوب می روم. به سمت یکی از با کلاس ترین مکان های شهر تهران. هنوز اوایل صبح است و دود و شلوغی هنوز زورشان نرسیده که حواسم را از معماری منحرف کنند. سرم را بالا می آورم که هم مسیرم را ببینم و هم لذتی ببرم از این میدان بالا شهر. فکر میکنید با چه منظره ای مواجه می شوم؟ فضای فاخر؟ فضای شهری؟ فضای در شأن آدمیزاد؟ 


نظر شما برای بهبود کیفیت فضای شهری در این میدان چیست؟ اصلا چه بر سر ما آمده که نسبت به شهرمان، حساسیت نداریم؟ مگر زیبایی شهر فقط مال سازمان زیباسازی است؟ اصلاً مگر زیباسازی امری است که باید حتماً بعد از احداث شهر صورت بگیرد؟