بشر از طریق در هم تنیدگی بیوشیمیایی سازمان یافته و علائمی که از محیط دریافت می­کند، تکامل یافته است. پیش از هر چیز دیگر باید بیاموزیم که از نظر زیستی چگونه هستیم، چگونه با محیط حود تعامل می­کنیم و دنیای ما چگونه به هم پیوسته است. به محض این که با فهمیدن و ارزش دادن به اشیائی که دارای در هم تنیدگی سازمان یافته­اند، اولویّت­های ما تغییر کند، دوباره قادر به تحسین طبیعت و بزرگ­ترین دستاوردهای بشری خواهیم بود. [سالینگروس. کتاب یک نظریه معماری. مقاله معماری، الگوها و ریاضیّات]